Δευτέρα, 30 Ιανουαρίου 2012

In Search of the Castaways (1962)

In Search of the Castaways

                     (1962)

Τα τέκνα του πλοιάρχου Γκραντ

Σκηνοθεσία: Robert Stevenson

Από το μυθιστόρημα:  του Jules Verne

 Σενάριο: Lowell S. Hawley

Παίζουν: Hayley Mills, Maurice Chevalier, George Sanders , και άλλοι.


Να διευκρινίσω ότι ο τίτλος πολλών κλασικών  μυθιστορημάτων που εκδόθηκαν παλιά στην Ελλάδα, μεταφράστηκαν στην καθαρεύουσα. Π.χ. «Η Κυρία με τας Καμελίας». Από τον κανόνα δεν ξέφυγε και το μυθιστόρημα  του Ιουλίου Βερν "Les enfants du capitaine Grant" όπου στην Ελλάδα μεταφράστηκε «Τα τέκνα του πλοιάρχου Γκραντ» και τον τίτλο αυτό κράτησε και το φιλμ του 1962. Αργότερα όταν προβλήθηκε το έργο στην τηλεόραση, μετονομάστηκε: «Τα Παιδιά του Πλοίαρχου Γκραντ».
Σαν παιδί με είχε συναρπάσει το μυθιστόρημα αυτό του Ιουλίου Βερν. Ένα πραγματικό θρίλερ ένοιωσα ότι διάβαζα.
 Η ταινία ήταν πολύ διαφορετική. Έργο παιδικό έως γλυκανάλατο. Βέβαια τα πλούσια εφέ, η πικάντικη παρουσία του Maurice Chevalier και η αιθέρια εμφάνιση της μικρής ταλαντούχου Hayley Mills καθιστού το φιλμ αξιόλογο παιδικό – και όχι μόνο –έργο.
 Η Ντίσνευ, ενώ μέχρι τότε στα έργα του Ιουλίου Βερν που κινηματογράφησε, προσπάθησε να μην αλλοιώσει το ύφος των μυθιστορημάτων, εδώ δεν κράτησε την ίδια τακτική. Έχουμε λοιπόν την αξιόλογη κατά τα άλλα παρουσία του Maurice Chevalier, τον οποίον πολύ εκτιμούσαν οι Αμερικάνοι και δεν έχαναν ευκαιρία κάθε φορά που έκαμναν ταινία που αφορούσε Ευρωπαίους, να του δίνουν πρωταγωνιστικό ρόλο. Τραγουδά λοιπόν και ρίχνει διασκεδαστικές πινελιάς στην όλη υπόθεση. Οι φοβεροί κανίβαλοι του μυθιστορήματος, μας παρουσιάζονται ως αστείοι και γκαφατζήδες ιθαγενείς.  Η ικανή Hayley Mills νομίζει ότι παίζει ακόμα την Πολύάννα και μας εμφανίζεται ως γλυκιά και χαριτωμένη παιδούλα.




 Βέβαια η ευθύνη δεν είναι δική της. Έπαιξε όπως της υπέδειξαν. Αν επρόκειτο για μία απλά παιδική ταινία, θα μπορούσαμε να πούμε ότι ήταν πολύ πετυχημένη στο ρόλο της. Όχι όμως όταν έχουμε να κάνουμε με Ιούλιο Βερν.
Για την υπόθεση να πούμε ότι αναφέρεται στο εύρημα ενός καθηγητή ωκεανολογίας που ήταν μία φιάλη στο στομάχι ενός καρχαρία που περιείχε σημείωμα από τον εξαφανισμένο πλοίαρχο Γκραντ, και ο όποιος ζητούσε βοήθεια διότι είχε ναυαγήσει και ήταν αιχμάλωτος μιας άγριας φυλής. Ανέφερε δε και τις συντεταγμένες που ευρίσκετο. Όμως μόνο το γεωγραφικό πλάτος ήταν ευκρινές στο σημείωμα. Το γεωγραφικό μήκος ήταν δυσανάγνωστο. Θα; έπρεπε λοιπόν κανείς για να τον εντοπίσει να ξεκινήσει τυχαία από Ν. Αμερική, Αυστραλία, Παταγονία και δεν συμμαζεύεται. Ο καθηγητής με τα παιδιά του πλοιάρχου, την κόρη και τον γιο του, επισκέπτεται τον ιδιοκτήτη του πλοίου και προσπαθεί να τον πείσει να ξεκινήσουν την έρευνα. Εκείνος στην αρχή αρνείται αλλά στο τέλος τον πείθουν. Και η μεγάλη περιπέτεια ξεκινά.
 Απ’ ότι θυμάμαι, τους έκανα βιαστικά και δεν μπορώ να σας εγγυηθώ την ποιότητά τους.




Κυριακή, 29 Ιανουαρίου 2012

Pollyanna (1960)

Pollyanna (1960)
Σενάριο και σκηνοθεσία: David Swift.
Από τη νουβέλα της Eleanor H. Porter
Παίζουν: Hayley Mills, Jane Wyman, Richard Egan και άλλοι.

Η Πολυάννα, ήταν μία σειρά βιβλίων, 13 τον αριθμό, που κυκλοφόρησαν στην Αμερική από το 1913 και μετά και εντάσσονταν στην παιδική λογοτεχνία. Μόνο τα δύο πρώτα τα έγραψε η Eleanor H. Porter και μετά συνέχισαν άλλοι συγγραφείς. Η σειρά αυτή των βιβλίων σημείωσε μεγάλη επιτυχία. Στην χώρα μας μάλιστα εκδοθήκαν από την «Άγκυρα» και είχαν ενθουσιώδες φανατικό κοινό. Κατά γενική ομολογία όμως, μόνο τα δύο πρώτα είναι αξιόλογα. Περιγράφουν της περιπέτειες μιας μικρούλας ορφανής που έρχεται να ζήσει στης πλούσιας θείας της το σπίτι και με την τσαχπινιά και υπεραισιοδοξία της, αλλάζει τη διάθεση όχι μόνο των κατοίκων της μικρής πόλης, αλλά και αυτή της στριφνής θείας της. Έχει μάλιστα επινοήσει το παιχνίδι να χαίρεται και με τα άσχημα πράγματα, υπό την έννοια ότι δεν είναι χειρότερα από ότι θα μπορούσαν να είναι. Το παιχνίδι αυτό της το δίδαξε ο Πάστορας πατέρας της όταν κάποτε μια φιλανθρωπική οργάνωση της έστειλε από λάθος για δώρο, αντί για κούκλα, ένα ξύλινο πόδι! Ο πατέρας της την παρηγόρησε λέγοντάς της ότι θα έπρεπε να είναι χαρούμενη διότι δεν χρειάζεται το δώρο αυτό. Το παιχνίδι αυτό το ασπάστηκε ως  τρόπο ζωής. Τώρα αν μου βρείτε έστω και ένα παιδί που να μεγάλωσε με τέτοιες απόψεις…
Η Πολυάννα επηρέασε και την ορολογία στις επιστήμες της ψυχιατρικής και ψυχολογίας. Πολιάννα χαρακτηρίζονται λοιπόν τα άτομα με υπερβολική αισιοδοξία. Μερικές φορές όμως ο όρος χρησιμοποιείται υποτιμητικά για να χαρακτηρίσει ένα άτομο ως «χαζοχαρούμενο».
Οι περιπέτειες της Πολυάννα μεταφέρθηκαν μερικές φορές στο κινηματογράφο Το 1920 π.χ. ως βωβό φιλμ, μα η σπουδαιότερη μεταφορά έγινε το 1960 από την Walt Disney.
Το 1959. η μικρούλα Hayley Mills, κόρη του μεγάλου John Mills, άφησε άναυδους τους πάντες με την ερμηνεία της στην ταινία: «Tiger Bay»,  ή στα ελληνικά « ΔΥΟ ΜΑΤΙΑ ΕΙΔΑΝ ΤΟ ΕΓΚΛΗΜΑ»

  Αμέσως η Walt Disney που κατάλαβε περί τίνος πρόκειται, βούτηξε κυριολεκτικά την μικρούλα και της έκλεισε συμβόλαιο για πέντε χρόνια.
Η πρώτη της δουλεία ήταν η ερμηνεία της στην ταινία Pollyanna, όπου και πρωταγωνιστούσε στον ομώνυμο ρόλο. Η επιτυχία της ήταν μεγάλη. Όσοι δεν έτυχε να είχαν δει την πρώτη της ταινία, την πρωτογνώρισαν στην ταινία αυτή με αποτέλεσμα να επανακυκλοφορήσει η ταινία Tiger Bay και να κόψει πολύ περισσότερα εισιτήρια απ’ ότι την πρώτη φορά. Το σενάριο δεν ακολουθεί πιστά το μυθιστόρημα. Σε γενικές γραμμές όμως δεν υπάρχουν σημαντικές αλλαγές. Η μικρή Πολυάννα είναι και εδώ η τσαχπίνα και χαριτωμένη μικρή που με την συμπεριφορά της επηρεάζει μια ολάκερη πόλη προς το καλλίτερο.
Η θεία  Πόλη είναι η στριφνή και αυταρχική γυναίκα που θέλει να καπελώνει κάθε πρωτοβουλία των κατοίκων, εκμεταλλευόμενη το γεγονός ότι σχεδόν όλοι εργάζονται στις επιχειρήσεις της, που τις  κληρονόμησε από τον πατέρα της. Η αθωότητα και καλοσύνη της μικρής όμως θα αλλάξουν και αυτή τη θεία.

Εν ολίγοις, αν και το σενάριο προέρχεται από την παιδική λογοτεχνία, το έργο απευθύνεται σε όλους όσους εξακολουθούν να αισθάνονται παιδιά. Το συστήνω ανεπιφύλακτα.
Με μεγάλη ευχαρίστηση έφτιαξα τους υπότιτλους, αφού ξανάζησα τη νιότη μου.








Τρίτη, 24 Ιανουαρίου 2012

Les vampires (1915) Οι Βρικόλακες

Les vampires (1915)
Οι Βρικόλακες

Σκηνοθεσία: Louis Feuillade

Σενάριο: Louis Feuillade

Παίζουν: Musidora,  Édouard Mathé, Marcel Lévesque 


Ιστορικά είναι η πρώτη παραγωγή… σήριαλ! Πράγματι. Από 10 επεισόδια αποτελείται η σειρά αυτή. Ως προς τον τίτλο, να μην μπερδευόμαστε και να φανταζόμαστε τίποτε βρικόλακες. Βαμπίρ είναι το όνομα μιας εγκληματικής συμμορίας που δρα στο Παρίσι. Αρχηγός τους είναι ο αρχιβρικόλακας ο οποίος τακτικά εξουδετερώνεται και αντικαθίσταται από νέο στο επόμενο επεισόδιο. Τέσσερις αρχηγοί τελικά παρελαύνουν στα επεισόδια. Ψυχή όμως της συμμορίας  είναι η Irma veb. Το όνομά της είναι αναγραμματισμός της λέξης Vambi. Αυτή συνδέεται και υπηρετεί τους αρχηγούς.  Την υποδύεται η βεντέτα της εποχής Musidora. 

Είναι το φετίχ  της εποχής όπου με το μαύρο κολλητό της κολάν πηδά στις στέγες σαν αγριόγατα, ξεγλιστρά στο σκοτάδι και εξάπτει την φαντασία του ανδρικού πληθυσμού.
Διάσημοι σουρεαλιστές της εποχής πίνουν κρασί στο όνομά της και ομολογούν ότι υπήρξαν θύματα της γοητείας της. Η κοπέλα απετέλεσε πρόδρομο των μετέπιπτα γυναικών «Fam Fatal».  Επισκιάζει τους συμπρωταγωνιστές της, ιδίως τον Édouard Mathé που στον ρόλο του δημοσιογράφου και διώκτη των Vambir Philippe Guérande,  είναι αρκετά άνευρος και μη δυναμικός.


Η ταινία μας παρουσιάζει μια ξεχαρβαλωμένη αστική τάξη, όπου τα Vambir μπαινοβγαίνουν ανενόχλητα από πόρτες, τοίχους, τζάκια κ.λ. Συχνά δε άτομα με περίοπτες θέσεις (δικαστές, αστυνόμοι, παπάδες) είναι μέλη της συμμορίας. Οι δε υποτιθέμενοι καλοί δεν είναι καλλίτεροι από τους κακοποιούς, αν σκεφτούμε και τον φριχτό τρόπο που στο τέλος εξουδετερώνονται τα Vambir.
Η ταινία αυτή θα πρέπει να απετέλεσε έμπνευση για τις μετέπειτα ταινίες: «Δόκτορ Μαμπούζε»
Από τις κόπιες της ταινίας που σώζονται, έχουν παραβιαστεί οι μεσότιτλοι και στην ταινία επάνω έχουν χαραχτεί Αγγλικοί. Έπρεπε λοιπόν να βρω το αυθεντικό Γαλλικό κείμενο και να το μεταφράσω στα Ελληνικά.
Les Vampires 01
Les Vampires 02
Les Vampires 03
Les Vampires 04
Les Vampires 05
Les Vampires 06
Les Vampires 07
Les Vampires 08
Les Vampires 09
Les Vampires 10







Le locataire (1976)


Le locataire (1976)


Ο ΕΝΟΙΚΟΣ

 Σκηνοθεσία: Roman Polanski
Σενάριο: Roman Polanski, Gérard Brach,
Παίζουν: Roman Polanski, Isabelle Adjani, Melvyn Douglas


Ο Roman Polanski στην ταινία του αυτή φαίνεται να εγκαταλείπει τα μεταφυσικά και να ασχολιέται με την βασανιστική αρρώστια της ανθρώπινη; ψυχής. Την σχιζοφρένια. Σκηνοθετεί κι πρωταγωνιστεί ο ίδιος στην ταινία του αυτή. Παριστάνει έναν Πολωνό οικονομικό μετανάστη ο οποίος νοικιάζει διαμέρισμα στο κέντρο του Παρισιού. Την τάση για ψυχικές ασθένειες μπορεί να την κουβαλάμε όλοι μας αλλά το αν και πόσο γρήγορα θα εκδηλωθεί εξαρτάται από τον περίγυρο και το κοινωνικό περιβάλλον. Όλα συνηγορούν εναντίων του άτυχου Πολωνού. Σαν μετανάστης ζει την αποξένωση και οι περίεργοι νέοι του συγκάτοικοι κάθε άλλο παρά κατάλληλοι δείχνουν για να τον βοηθήσουν να ξεπεράσει το πρόβλημά του. Το διαμέρισμα έχει προϊστορία. Η κοπέλα που το κατοικούσε πριν από αυτόν επεχείρησε να βάλει τέρμα στη ζωή της πηδώντας στο κενό. Μάλιστα όταν αυτός διαπραγματεύτηκε με τον ιδιόκτητη, αυτός του ζητά να έχει λίγη υπομονή διότι τυπικά το διαμέρισμα δεν είναι ακόμα ελεύθερο, μια και η προηγούμενη ένοικος ζει ακόμα στο νοσοκομείο όπου νοσηλεύεται. Σε ερώτηση του Πολωνού του τι θα γίνει αν η ένοικος συνέλθει και επιστρέψει, ο ιδιοκτήτης του απαντά κυνικά να μην ανησυχεί διότι η κοπέλα είναι σε πολύ άσχημη κατάσταση και δεν έχει καμία ελπίδα!
Σύντομη του γίνεται έμμονη ιδέα ότι η κοπέλα δεν αυτοκτόνησε χωρίς λόγο και ότι οι συγκάτοικοι έπαιξαν ρόλο σ’ αυτό. Ο ίδιος δε έχει μπει στο στόχαστρο των ανθρώπων αυτών και θα είναι το επόμενο θύμα. Η αγενής θυρωρός, ο καταπιεστικός σπιτονοικοκύρης και οι ιδιόρρυθμοι συγκάτοικοι συνηγορούν ώστε ο Πολωνός να καταλειφθεί από εμονές. Το άγχος της κλειστοφοβίας του κατορθώνει να μας το μεταδώσει ο Polanski κινούμενος με την κάμερα αριστοτεχνικά στο έτσι κι αλλιώς μικρό διαμέρισμα. Μην ξεχνάμε ότι είχε στην διάθεσή του τον κορυφαίο φωτογράφο του Μπέργκμαν, τον Σβεν Νύγκβιστ. Τα εμφανιζόμενα μεταφυσικά στην ταινία δεν μας αφήνουν καμία αμφιβολία ότι είναι αποκυήματα της φαντασίας ενός άρρωστου μυαλού.
Αυτή ήταν και η τελευταία ταινία που ο Roman Polanski ασχολείται με παρόμοια θέματα. Αργότερα έγινε πιο  ερωτικός και ασχολήθηκε κυρίως με το λεγόμενο «νεο-νουάρ» φιλμ.
Όταν ασχολήθηκα με την ταινία αυτή, δεν υπήρχε στο εμπόριο ούτε μπορούσε να βρει κανείς υπότιτλους. Πάντως ορίστε η ταινία με τους δικούς μου υπότιτλους: